Empathie

18 jun Empathie

 

Vannacht liep ik mee met de Nacht van de Vluchteling. Om aandacht te vragen voor al die vluchtelingen die er in de wereld zijn. En om geld op te halen om mensen in de regio op te vangen. Ik probeerde me vannacht voor te stellen hoe het zou zijn. Lopend met je kinderen. Geen idee waarheen, met vermoeide benen, blaren, honger, koppijn.

Ik had ook een beetje honger, 1 blaar ondanks mijn

degelijke schoenen en ik was er wel klaar mee. Na 20 kilometer, met het vooruitzicht dat ik straks weer in mijn eigen bed kon liggen. Dus echt voorstellen lukte niet…

Twee jaar geleden probeerde ik het me ook voor te stellen. Toen waren vooral de bootjes in het nieuws en schreef ik onderstaand blog.

Stel dat ik daar op dat bootje zou zitten, na maanden van twijfel.

Wel gaan, niet gaan…

Want de risico’s…

Maar blijven is ook geen optie…

En dan, van ons spaargeld, een overtocht gekocht. Voor ons hele gezin. En dan zit ik, met mijn gezin en nog heel veel anderen, op zo’n bootje. Zonder zwemvest, want dat vonden de smokkelaars niet nodig. Floor vraagt zich af hoe het met haar vriendinnen zou zijn. En Sam is vaak boos en verdrietig, want ze is compleet overprikkeld en trekt het gewoon niet. En Juul huilt veel. Ze is haar speen kwijt… Ik probeer sterk te zijn, mijn angst niet te laten zien en niet te laten merken dat ik ook moe ben, honger heb en niet weet hoe het verder moet. Ik ben tenslotte moeder en dan moet je sterk zijn.bootvluchtelingen2015

Veel verder gaat mijn voorstellingsvermogen niet. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om jarenlang gewoond te hebben in een land waar iedereen elkaar haat. Ik heb geen idee hoe het is om dagen niet gegeten en geslapen te hebben. Ik heb ook geen beeld bij de gevoelens van angst die zo’n boottocht oproept. Maar het lijkt me hoe dan ook vreselijk.

Na uren, dagen (hoelang duurt zo’n tocht eigenlijk?) dobberen, doodsangst uitstaan (maar dat ben ik ondertussen wel gewend), kom ik aan in, ik denk, Griekenland. Hoe fijn zou het dan zijn als daar dan mensen staan die me ontvangen? Die me helpen, schone kleren geven, iets te eten hebben. Het hoeft echt niet veel te zijn, of luxe. Gewoon brood is prima. En een plekje om te slapen. Voordat ik weer verder ga op mijn zoektocht naar veiligheid; naar een stabielere plek voor je gezin, waar mijn kinderen misschien weer vrienden kunnen maken. En waar ik misschien weer een nachtje rustig kan slapen.
Dit ‘omdraaien’, mezelf proberen voor te stellen hoe het zou zijn, is een vorm van empathie. Empathie is een ander woord voor inlevingsvermogen, de kunde of vaardigheid om je in te leven in de gevoelens van anderen. Het woord empathie is afgeleid van het Griekse woord ἐμπάθεια (empatheia), of invoelen, volgens Wikipedia). Deze vaardigheid kun je trainen; hij is niet bij iedereen even goed ontwikkeld. Maar je kunt het oefenen, als je wilt. Deze dagen, weken heb je een uitgelezen kans. Probeer je maar eens in te leven in zo’n man of vrouw op zo’n bootje, net als ik dat hierboven probeerde.
Met dit blog probeer ik geen mensen naar mijn site te lokken. Ik probeer ruchtbaarheid te geven aan de problemen en de diverse acties die er zijn. Mocht je meer willen weten of willen helpen, neem dan contact met me op.
Geen reacties

Plaats een reactie