Een klein hoekje…

29 mrt Een klein hoekje…

Ze zeggen weleens dat een ongeluk in een klein hoekje zit. Nou, agressie of ruzie ook!

Mijn dochter had haar eerste danswedstrijd en daar ging ik samen met een vriendinnetje en haar moeder naartoe. We moesten zondagochtend om half 8 ter plaatse zijn, ergens in Brabant, dus dat betekende om kwart over zes in de auto.
Dat doet wat met de mens; ik ben bijvoorbeeld op zo’n ochtend niet op mijn best. En met mij vele andere ouders bij de wedstrijd ook niet…

Voor ons was het de eerste keer dat we zo’n happening meemaakten, dus we hadden geen idee waar we moesten staan, hoe we ons moesten gedragen en wat we verder moesten doen. We stonden om halfacht voor de deur van het plaatselijke conferentiecentrum, in de regen. We mochten niet naar binnen zonder ‘bandje’. Wij wisten niks van een ‘bandje’. Om ons heen stonden tientallen boze mensen die ook erg graag naar binnen wilden, dus je kunt je vast iets voorstellen bij de sfeer.

Toen we eindelijk binnen waren (zonder bandje; een paar keer lief lachen werkt altijd), hadden we nog steeds geen idee. We stonden wat verloren in de gang, op zoek naar de rest van de mensen van onze dansschool. De baas van de dansschool die het evenement organiseerde (tenminste, zo gedroeg hij zich) was nogal gestrest. Gestrester dan passend was in deze situatie, maar goed, dat kan gebeuren. Hij begon op hoge toon tegen mijn medemoeder te schreeuwen dat wij “hier toch echt niet mochten staan” en of we “NU ergens anders wilden gaan staan”. Wij deden een poging om uit te leggen dat we niet wisten waar we dan moesten staan, dat we geen bandje hadden en probeerden hem wat te kalmeren. Dat lukte niet. Hij begon te duwen en gilde dat hij “de beveiliging ging roepen”. Mijn medemoeder reageerde nogal geïrriteerd. Gelukkig kwam er een kalme beveiligingsman die de boel suste en ons in een hoekje zette waar we rustig
konden wachten. En ik? Ik deed eigenlijk niks. Ik heb geloof ik een aantal cynische opmerkingen tegen die man gemaakt, maar meer dan dat deed ik niet.

Moraal van dit verhaal: het zit dus echt in een klein hoekje. Beetje stress bij de een, een kort lontje bij de ander en voor je het weet heb je ruzie. Ga je reageren vanuit je emotie (boos of bang), door te vechten, ofwel te bevriezen of wel door te vluchten, dan ben je niet altijd even handig bezig. En kan de boel flink escaleren.

In agressietrainingen besteden we hier veel aandacht aan. Natuurlijk is het belangrijk dat je de ánder rustig krijgt, dat je de burger weet te kalmeren, de klant aan de telefoon laat uitrazen of de patiënt een luisterend oor biedt. Maar omgaan met agressie heeft voor een groot deel ook te maken met jezelf en hoe jij voor jezelf zorgt. Hoe jij in de situatie staat. Hoe kun je ervoor zorgen dat je uit die emotie blijft? Dat je professioneel handelt. Dat je tijdig je grenzen aangeeft zodat je daarna weer verder kunt met je werk. Dat de agressie je niet te veel raakt.

Mocht je geen training gehad hebben en er toch met agressie te maken krijgen, dan heb ik twee simpele tips voor je.

1. Doe een stap naar achteren. Door de ruimte tussen jou en degenen met wie je ruzie hebt te vergroten, haal je een stuk van de spanning weg.

2. Adem uit. Doe dit voor je reageert. Ook dat verlaagt de spanning.

Mocht je nou nieuwsgierig zijn geworden naar mijn trainingen of herken je deze situatie ook bij jezelf, dan kun je me altijd bellen of mailen. Je kunt ook een afspraak inplannen, om kennis te maken of om te kijken naar een situatie waar jij tegenaan gelopen bent.

Geen reacties

Plaats een reactie