Een druppeltje

29 sep Een druppeltje

0911WEBAPP2-980x735

Ik ben nu een paar weken actief bezig met het ‘helpen’ van vluchtelingen. Via Dutch Parcels for Refugees verstuur ik, namens heel veel lieve mensen in mijn netwerk en mensen die via Facebook in contact komen met ons en zomaar geld storten op mijn rekening, dozen met kleding en schoenen naar de Griekse eilanden waar de bootvluchtelingen vaak doornat en koud aan komen.

Ik geloof dat het helpt, al zie ik ook dat het maar een heel klein druppeltje op een hele grote gloeiende plaat is. Naast het sturen van spullen, probeer ik ook mijn steentje bij te dragen aan de bewustwording met betrekking tot het ‘vluchtelingenprobleem’. Ik heb er meerdere blogs over geschreven, heb op Facebook pittige discussies gevoerd, steeds met het doel dat ook anderen zich proberen te verplaatsen in wat deze mensen nu doormaken. Ik trek me deze hele crisis (en de reacties erop, zowel van de politiek als van mijn medelanders) heel erg aan en het helpt me dat ik er op deze manier een klein beetje aan kan doen.

Nu kreeg ik vorige week contact met een mevrouw uit Engeland die me vroeg om spullen te sturen naar Turkije. Haar schoonouders bieden daar hulp in een kamp. In dat kamp zitten vooral kinderen. En jonge meiden die slavin0911WEBAPP13-980x735 zijn geweest bij IS en nu zelf kinderen krijgen, omdat ze tijdens die periode zijn verkracht. Ze zitten daar niet omdat ze op doorreis naar Europa zijn, want daar hebben ze geen middelen voor. Dus ze zitten daar gewoon. Tot God weet wanneer… Zonder hulp, velen van hen zonder ouders of andere familie, want die zijn dood.
Ik probeer het me voor te stellen, net zoals dat ik me probeerde voor te stellen hoe het zou zijn om die hele tocht lopend en met zo’n gammel bootje te ondernemen. Dat laatste is me gelukt. Althans een beetje.
Maar dit lukt me echt niet. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om als kind, in mijn eentje, of misschien met een broer of zus, in een tent te moeten slapen (als je die al hebt!), in een land wat je niet kent, bij mensen die je niet kent. En als ik me probeer voor te stellen hoe het zou zijn als een van mijn kinderen daar zou zitten, dan doet dat meteen al zo’n pijn, dat ik er maar weer mee stop.

Ik kan me niet voorstellen hoe het is om de hel te zijn ontvlucht en dan op je dertiende of veertiende ineens een baby te krijgen in datzelfde kamp0911WEBAPP8-980x735 waar je alleen, of misschien met je vader of moeder, naartoe bent gevlucht. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om niks te hebben, helemaal niks. Geen luiers, geen rompers, geen maandverband, geen kleren, geen geliefden, niks. Het gaat mijn voorstellingsvermogen te boven. Deze mensen hebben niks, ze hebben geen verleden meer, want dat is kapot gemaakt. Hun heden is in dat kamp, waar ze amper eten hebben en waar de winter op de loer ligt. En hoop voor de toekomst hebben ze evenmin.

De Engelse mevrouw zegt dat ze vooral behoefte hebben aan dekens, of elk ander ding dat hen warm kan houden. Dus stuur ik dekens. Zoveel ik kan. En ik probeer met elke deken en heleboel liefde mee te sturen. Ik hoop dat ze dat voelen. Zo valt er weer een heel klein druppeltje op die hele grote gloeiende plaat…

Geen reacties

Plaats een reactie