‘Doe normaal!’

17 jul ‘Doe normaal!’

Als ik een agressietraining geef, hebben we het altijd ergens op de dag wel over het woord ‘normaal’. Als iemand zijn grens aangeeft, floept het er al snel uit. Mensen zijn geneigd om de ander te verzoeken ‘normaal’ te doen, of op een ‘normale’ toon met elkaar te praten. Maar op een boos iemand heeft het woord ‘normaal’ vaak een averechts effect. Reacties als ‘hoezo, vind je me niet normaal?’ of ‘Nee, jij bent lekker normaal!’ komen veel voor. Het gesprek neemt een wending die geen van beide gesprekspartners willen.

Voor mij is ‘normaal’ de laatste tijd wel een beetje een thema. Natuurlijk zoals in bovenstaand voorbeeld. Maar ook breder. Ik heb het idee dat we met zijn allen een beetje zijn vergeten wat ‘normaal’ is. Is het bijvoorbeeld normaal dat je als jongere met psychische problemen maanden moet wachten op hulp en dan misschien eens per week een uurtje in gesprek kunt met een hulpverlener? Die druk is met rapporteren, vastleggen en het stellen van diagnoses en vergeet ‘gewoon’ in gesprek te gaan?

Is het normaal dat je een kwartier moet wachten voor je iemand van de klantenservice van een organisatie aan te telefoon krijgt die jou vervolgens uitlegt waarom het echt niet kan wat jij wilt en jou lastig vindt als jij dan geïrriteerd reageert.

Is het normaal dat je, als je een bijstandsuitkering aanvraagt en niet krijgt, uitleg krijgt over alle regels en procedures van de gemeente? En dat je, als je dan boos wordt, omdat je het niet snapt, of omdat het je laatste uitweg leek, het verzoek krijgt om‘normaal’ te doen?

Mensen zijn nummers geworden in organisaties. Professionals die met mensen werken, lijken soms vergeten dat ze met MENSEN te maken hebben; gewone individuen, ieder met hun eigen sores. Voor wie vaak een luisterend oor en een beetje aandacht genoeg is. Alles is dichtgetimmerd met regels en procedures en professionals lijken kampioen in het uitleggen ervan. Natuurlijk zijn er uitzonderingen op de regel, maar over het algemeen wordt de mens achter de vraag vaak vergeten. En als ik deelnemers in een training vraag hoe zij het vinden als zij als klant bellen naar bedrijf X of Y en ze een hele uitleg krijgen, dan vinden ze dat stuk voor stuk vreselijk irritant. Mijn vader zei vroeger altijd tegen ons ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet’. Laten we met zijn allen stoppen met het tot in den treure uitleggen (en uitvoeren!) van de regels; niemand zit daarop te wachten.

Ik pleit ervoor om weer als mensen met elkaar om te gaan. Natuurlijk moet iedereen zich aan regels houden en zijn procedures en afspraken nodig. Maar die hoeven niet leidend te zijn. Maak eerst eens contact. Luister naar wat je klant, cliënt, patiënt te zeggen heeft en neem de tijd.

Ik weet zeker dat een groot deel van de agressie waar onze maatschappij mee te kampen heeft, meteen een stuk minder is. Laten we met zijn allen gewoon weer echt NORMAAL gaan doen.

En natuurlijk, als je daar hulp bij nodig hebt, dan weet je me te vinden. Ik denk graag mee hoe jouw organisatie weer een beetje ‘normaler’ kan doen…

 

 

 

 

 

 

 

Geen reacties

Sorry, reacties zijn niet meer mogelijk.