Anders…

17 nov Anders…

Wat is communicatie toch een interessant proces. Er zitten zoveel kanten aan, zoveel lagen en er kan zoveel misgaan. Schrik niet, ik ga geen verhandeling houden over het hele communicatieproces met al haar facetten; ik pak er een klein stukje uit.

Pas had ik een deelnemer in de training die nogal taakgericht was. Hij had te horen gekregen dat hij te direct was, dat mensen bang voor hem waren en dat hij weerstand opriep met zijn manier van communiceren. Dus een training leek wel een goede oplossing, volgens de manager*.

De deelnemer kwam met het volgende leerdoel: ‘ik wil effectief communiceren, zonder anderen te kwetsen’. En hij zei er meteen bij dat hij ‘wel zijn doelen wilde blijven halen’. Dat was erg belangrijk.

Al pratend en oefenend kwamen we erachter dat deze deelnemer wel erg taakgericht was en dat dat in de communicatie meer dan eens lastig was. Hij vond het bijvoorbeeld niet nodig om een mail te beginnen met ‘hallo die-en-die’, maar startte gewoon meteen met zijn vraag of mededeling. Praatjes pot over het weekend of de kinderen waren aan hem niet besteed. Hij wilde gewoon ‘zijn werk doen, want daar kwam hij voor’.

Nu zijn er talloze modellen over persoonskenmerken, communizo mooi anderscatiestijlen et cetera. Denk aan de Roos van Leary, het Enneagram, Insights, Lifo. Ieder met zijn
eigen sausje, met net andere termen, kleuren en typeringen. Maar allemaal komen ze op hetzelfde neer: namelijk we zijn allemaal verschillend en daar zullen we in onze communicatie rekening mee moeten houden.

Alle modellen maken onderscheid tussen extraverte – en introverte mensen en tussen taak- en relatiegerichte mensen. En iedereen is zo grofweg in een hokje te plaatsen.

De meneer uit mijn voorbeeld was een taakgerichte, extraverte man. Iemand die doelgericht is, veeleisend en krachtig. En iemand die, als hij doorschiet, dramt en veel te snel gaat voor vele anderen.

Er zijn ook mensen die taakgericht zijn, maar dan introvert. Die mensen zijn ook gericht op de taak, maar minder uitbundig dan mijn meneer. Dit soort mensen houdt van cijfers, feiten en wil zaken onderbouwd zien voordat knopen worden doorgehakt. Als deze mensen doorschieten, dan gaan ze aarzelen en kunnen ze het proces vertragen met hun kritische vragen.

Om het verhaal compleet te maken, zal ik ook de relatiegerichte types beschrijven. Dit zijn mensen die de relatie belangrijker vinden dan de taak die moet worden volbracht. Ze hebben veel aandacht voor de mensen om zich heen. De relatiegerichte, extraverte types zijn mensen die flexibel zijn, gericht op samen werken en die zich gemakkelijk aanpassen. Als zij ‘teveel’ van hun kwaliteit inzetten, kunnen ze een soort meelopers worden, zonder eigen mening, omdat ze het vooral belangrijk vinden dat iedereen hen aardig vindt.

De relatiegerichte, introverte types zijn mensen die houden van helpen. Het zijn loyale mensen die trouw en attent zijn. Als zij doorschieten, cijferen ze zichzelf weg.

Op zich is dit verhaal niet zo heel erg interessant. Het is ook helemaal niet nodig om precies te weten wat voor type iemand is en in welk hokje hij hoort. Wat de kern is dat er, onder andere doordat we allemaal verschillend zijn, ontiegelijk veel misverstanden ontstaan. En door rekening te houden met het feit dat iemand anders anders is, kun je bij hem of haar aansluiten met jouw manier van communiceren.

In het geval van mijn voorbeeld-meneer: als hij iets gedaan wil krijgen van een collega die introvert en relatiegericht is, is het handig om hem of haar eerst eens te vragen hoe het met hem is. Om de tijd te nemen om even contact te maken, even aandacht te hebben voor de ‘mens achter de collega’, voordat hij zijn vraag stelt. En om zijn mail bijvoorbeeld te beginnen met ‘hallo die-en-die, hoe gaat het ermee? Ik heb een vraag, ik hoop dat je me erbij kunt helpen: …’ Zo simpel kan het zijn…

Ik ben benieuwd wat jouw ervaringen zijn met het aansluiten bij anderen!

(Bij dit blog zit het gedicht van Hans Andreus, omdat ik dat er zo mooi bij vind passen…)

 

1Reactie
  • Romeo Oehlers
    Geplaatst op 07:05h, 20 november Beantwoorden

    Zo herkenbaar Marijn!

    Als trainer kom ik regelmatig in situaties zoals je schetst in jouw voorbeeld.
    Trainees laten inzien dat het aanpassen van hun eigen stijl veel effect kan hebben, is naar mijn mening, belangrijk. Vaak zijn we ‘bang’ om onze eigen identiteit te verliezen. Ik wil wel mezelf blijven hoor je dan. Juist de momenten dat je jezelf niet herkent zijn interessant. Je bent je comfortabele positie (comfortzone) aan het verlaten om iets te leren. Leren over de ander en over jezelf. Wat een mooie en spannend moment!
    De mensen die dat moment aangrijpen om te leren en reflecteren, hebben doorgaans een groeimoment die heel functioneel kan uitpakken.

Plaats een reactie