AAAHHHHHHH!!!! Discussie…

21 sep AAAHHHHHHH!!!! Discussie…

NL9806_1Laatst kwam ik, op een verjaardag in een discussie terecht. En ohhhh, wat heb ik me weer laten verleiden. Het ging over het feit dat ik mijn dochter van 3 noten liet eten. En hoe ik dat in mijn hoofd haalde. En of ik wel wist welke risico’s ik daarmee nam, want er waren toch kinderartsen die zeiden dat dat echt heel erg gevaarlijk was. En dat het toch echt wel goed is om af en toe ‘nee’ te zeggen tegen een kind.

En wat deed ik, toch een redelijke expert op het gebied van communicatie? Ik ging er vol tegenin. Ik ging me verdedigen. Ik zei dat er toch wel heel veel dingen zijn die ook slecht zijn voor kinderen en die wél door kinderartsen geadviseerd worden. Dat er geen overtuigend wetenschappelijk bewijs was. Dat ik het toch uiteindelijk zelf moest weten??!!

Uiteindelijk eindigde de discussie met ‘dan moet je het zelf maar weten’, met daarbij twee van die (in mijn ogen) wijsneuzengezichten waarvan ik vanbinnen alleen maar harder ging koken. En bah, wat voelde ik me daarna rot. Ik was boos, wilde er nog eens op terugkomen en vond dat ik mijn gelijk moest halen. Dat heb ik niet gedaan, maar ik heb me er de hele verdere verjaardag een rotgevoel over gehad.

Een van de twee dames met wie ik de discussie had, was mijn moeder. Met haar discussieer ik wel vaker, dus dat ben ik wel gewend en dat voelde niet heel rot. De ander ken ik minder goed en ik merkte dat ik gewoon boos op haar was. Ik had allerlei onaardige gedachten over haar (eigenlijk best raar, want ik vind haar normaal gesproken gewoon heel aardig) en werd door die gedachten eigenlijk alleen maar bozer.
Ik merkte dat ik moeite had om gewoon tegen haar te doen, ook niet toen we het allang ergens anders over hadden.

Ik denk dat iedereen zich wel een voorval zoals ik hierboven beschrijf, kan voorstellen. Een discussie met een (schoon)moeder, partner, kind, leidinggevende of collega waar je je uiteindelijk alleen maar rot door voelt.

Achteraf kan ik heel goed zien wat er ‘mis’ ging. Ik heb me laten verleiden tot strijd. We gingen elkaar proberen te2008224-aa8ba7f3b083fefcee0ee7db84a67434 overtuigen en luisterden absoluut niet meer naar elkaar. En wat ik deelnemers in trainingen ALTIJD adviseer om op zo’n moment te doen, deed ik nu zelf ook niet. Ik ging vechten. Merkte dat ik harder ging praten, vanbinnen bozer werd, nog een keer ging zeggen dat ik het echt zelf wilde bepalen en ga zo maar door. En dan zie je dat zo’n discussie heftiger wordt en dat het uiteindelijk vervelend afloopt.

Effectiever is om op zo’n moment iets te zeggen over het proces, over wat je merkt dat er gebeurt. Dus iets als ‘ik merk dat we met elkaar in discussie raken en dat we het niet eens worden’. Ofzo…

Helemaal mooi is het als het lukt om iets over jezelf te zeggen én over de ander. Dus bijvoorbeeld: ‘ik hoor dat jullie heel begaan zijn met mijn dochter. Dat vind ik fijn. Tegelijkertijd merk ik dat ik me begin op te winden, omdat we in een discussie belanden en dat vind ik niet fijn.’

In veel trainingen is dit ook een thema. Ik ben met een groep bezig met het thema Assertiviteit en daar gaat het hier ook over. Ik zie dat iemand daar zijn argumenten nog een keer gaat zeggen als hij het gevoel heeft dat hij niet duidelijk is. Of dat iemand boos wordt, omdat de ander ‘niet luistert’. Ook dan is het effectief om iets te zeggen over het proces, in plaats van de strijd aan gaan. Uiteindelijk is dat beter voor de relatie. Maar dat dat lastig is, heb ik zelf net weer aan den lijve ondervonden…

Geen reacties

Plaats een reactie